Suede – “Suede”
Britpop devedesetih odavno je prošao kroz sito i rešeto milenijske revizije i postmoderne nakon postmoderne, postavši čak sinonim za lažnu bolju prošlost. Istina
Mercury Rev – “Deserter’s Songs”
Duge crvene linije, dimoliki potoci, ljubomorni špijuni s telefonima umjesto očiju, hodajući građanski ratovi, vojske ženske duše, suicidalne mašine, kapi kiše u tehnikoloru,
Peter Gabriel – “Shaking The Tree”
{mosthumbviewer: images/SGrecenzije/2011/05/26/peters.jpg, images/SGrecenzije/2011/05/26/petersm.jpg, Peter Gabriel – Shaking The Tree, Left} Odmah na početku ove priče moram istaknuti subjektivnost prema „glavnom akteru„ – meni
The Birthday Party – “Prayers on Fire”
Sami birate hoćete li se diviti ili zgražati, veseliti ili strepiti, prepustiti se ili pobjeći kad se iz zvučnika u toplinu i udobnu
Joy Division – “Closer”
Sve je bilo više nego očito, rekao bi general nakon bitke. Nadodamo li urušavanje zdravlja i već jedan pokušaj samoubojstva, sve je bilo
Pink Floyd – “Atom Heart Mother”
{mosthumbviewer: images/SGrecenzije/2011/05/13/pinka.jpg, images/SGrecenzije/2011/05/13/pinkam.jpg, Pink Floyd – Atom Heart Mother, Left} Je li dovoljno reći za ovaj album da je to magnus opus u
The Birthday Party – “Hee-Haw”
Da ne bi bilo zabune na samom početku, “Hee-Haw” iz naslova ne odnosi se na istoimeni EP iz 1979., objavljen kao rad tada
Pink Floyd – “The Wall”
Tad već emotivno poprilično istrošen i gorčinom nafilan Roger Waters sazidao je oko sebe zid u obliku najbližem onom doslovnom – u jeku
Death – “The Sound of Perseverance”
{mosthumbviewer: images/SGrecenzije/2011/03/25/deaths.jpg, images/SGrecenzije/2011/03/25/deathsm.jpg, Death – The Sound of Perseverance, Left} Slično Ahileju nekim je ljudima dano na izbor da žive dugim i sretnim